Cielesna anarchia w BWA

Do filarów przytwierdzono dwie półki. Na każdej z nich, jak embriony, leżą dwie młode kobiety. Są nagie, na głowach mają peruki. Pod półką każdej z nich para butów na obcasie. Dziewczyny leżą skulone i patrzą na widza, który przechodzi obok, spogląda, komentuje, robi zdjęcia, wyłącza telefon komórkowy... jest ciekaw co się wydarzy dalej.

Nad każdą półką wisi kroplówka wypełniona żółtym płynem, który kapie na twarz każdej z kobiet. Kropla spada obok ucha, prosto w policzek. To może być s o k, płyn chemiczny, uryna... Kropla spadająca ciągle w to samo miejsce musi po pewnym czasie sprawiać ból. Dziewczyny wykonują mikroskopijne ruchy , ale to nie zmienia diametralnie ich położenia. Leżą dalej i patrzą w przód.rn rnMiędzy filarami projekcja. Widzimy nagiego mężczyznę, a te same dziewczyny leżą obok niego. Pierwsza projekcja to kobiece spojrzenie w nas, we mnie, prosto w oczy widza. Zaraz druga projekcja i damy patrzą na twarz nagiego mężczyzny. Trzecia zmiana i całują jego sutki.

Przy każdej projekcji pojawiają się rozsypane i za każdym razem inne imiona. Wniosek - każdy może z każdym. Teraz szybki rzut oka w bok. One dalej leżą na półkach, krople nie przestają spadać, a projekcja zaczyna się od nowa.

W tle ktoś coś mówi. Trudno rozpoznać język. To może być hebrajski albo węgierski. Na pewno czyta mężczyzna, a tekst przypomina modlitwę.
Jest jednak w głosie czytającego pewien niepokój graniczący z perwersją, jakimś erotycznym n apięciem . Raz jest głośniej, a raz ciszej. One dalej leżą, tekst płynie i projekcje się też nie kończą.

Całe to działanie w BWA uzmysławia nam, jak dalece można przekroczyć granicę i wejść do piwnicy, w której panuje cielesna anarchia i zapomnienie w rozkoszy, która po pewnym czasie staje się mechaniczna i jest pozbawiona uczucia.

Dlatego nasuwają się skojarzenia z literaturą Michela Houellebecq’a ,gdzie rnczysta i pełna ekstazy rozkosz, jak po każdym przedawkowaniu, kończy się pustką i detoksem.
Narażając się na śmiech i wstyd dziewczyny z grupy performerskiej Sędzia Główny pokazują całą nagość i lęk, który im towarzyszy. Jednak nie jest nam do śmiechu, kiedy oglądamy zastaną sytuację.
Brakuje tylko centymetra i sami możemy się w niej znaleźć.