Nie żyje Levan Mantidze

Levan Mantidze był absolwentem Akademii Sztuk Pięknych w Tbilisi, gdzie na początku XX wieku osiedliła się jedna z jego babć, która pochodziła spod Krakowa. W 1993 Levan Mantidze przyjechał z Tbilisi do Polski. Jego polski debiut jako scenografa miał miejsce w Teatrze im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu do sztuki „Balladyna” Juliusza Słowackiego w reżyserii Stanisława Banasia. Gdy w 1995 dyrektorem jeleniogórskiego Teatru im. Norwida został Andrzej Bubień, absolwent jednej z petersburskich uczelni, Levan Mantidze otrzymał propozycję współpracy – opracowania scenografii do widowiska „Ożenek” Mikołaja Gogola (1997) w reż. Sergieja Fiedotowa, a następnie do przedstawień: „Bracia Karamazow” Fiodora Dostojewskiego (1999), które wyreżyserował Wiktor Terelia, „Pinokio” Carla Collodiego (2000) w reż. Grzegorza Cinkowskiego, „Cisza, czyli żart filozoficzny” Roberta Dudzika (2003) w reż. Andrzeja Hrydzewicza i „Tango” Sławomira Mrożka (2004) w reż. Piotra Konieczńskiego. Ponadto w Teatrze im. Norwida stworzył cokół – rzeźbę kilku głów jeleni, która później, przez długie lata stanowiła zwieńczenie słupa ogłoszeń teatralnych.

Pod koniec lat 90. XX wieku związał się na stałe ze Zdrojowym Teatrem Animacji, gdzie zrealizował projekty scenograficzne m.in. do widowisk dla dzieci i dorosłych: „Szałaputki” Janusza Ryla–Krystianowskiego (1999) w reż. Lidii Lisowicz, „Wielki teatr legend Karkonoszy” Bogdana Nauki (1999), „Aqua sanitata” Bogdana Nauki (2000), „Wielki Teatr Legend Karkonoszy: „O tym jak Rzepiór parobka Leona latać uczył” Bogdana Nauki (2000), „Cała prawda o Rzepiórze” (2000) w reż. Bogdana Nauki, „Zaślubiny Emmy z Rzepiórem” (2001) w reż. Bogdana Nauki, „Konik Garbusek” Piotra Jerszowa (2002) w reż. Lidii Lisowicz, „Alibaba i czterdziestu rozbójników” Bolesława Leśmiana (2004) w reż. Lidii Lisowicz, „Tomcio Paluszek” Jerzego Zaborowskiego (2011) w reż. Lidii Lisowicz, „Historyczno–turystyczna letnia szopka jeleniogórska” (2012) w reż. Bogdana Nauki i „Hagazussa. Magia bez granic tańca i lalki” (2012) w reż. Steffi Sembdne.