O przewodnikach sudeckich w Muzeum Karkonoskim

Poniżej szczegółowe informacje o wystawie oraz o wykładzie "70 Lat Koła Przewodników Sudeckich PTTK w Jeleniej Górze":

Od 1945 roku przewodnictwem na Ziemi Jeleniogórskiej zajmowało się Dolnośląskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze (DTTK), a od 1946 Dolnośląski Oddział Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego (DO PTT). Sudety jako nowy, nieznany obszar wyposażony w wiele atrakcji, niezniszczony wojną, przyciągał setki wczasowiczów i kuracjuszy. W roku 1945 zarejestrowano ich 15 tys., rok później 60 tys., a w roku 1948 – już ponad 300 tys. Taka ilość gości wymagała obsługi przewodnickiej i krajoznawczej. W tym czasie oprowadzaniem zajmowali się zarówno działacze PTT jak i osoby bez przygotowania. Do roku 1950 zorganizowano kilka krótkich kursów dla chętnych oraz na zlecenie FWP dla pracowników „kulturalno-rozrywkowych”. W maju 1950 PTT zorganizował pierwszy „skoszarowany” kurs przewodnicki w DW Krasnoludki w Szklarskiej Porębie. Kierownikiem kursu był Wojciech Niedziałek. Drugi kurs zorganizowano rok później w Jeleniej Górze, a następny w roku 1952. W roku 1953 Tadeusz Steć zorganizował swój pierwszy kurs o tematyce przewodnicko-ratowniczej. Jesienią 1953 roku założone zostało Koło Przewodników Górskich, na czele którego stanął Zygmunt Piotrowski. Członkami zarządu Koła zostali: Wanda Tegli, Maria Sadowska, Tadeusz Steć i Stanisław Banaś. W roku 1955 wykonano pierwszych 20 „blach” przewodnickich z motywem Śnieżki, z czasem uporządkowano sprawy formalne szkolenia przewodnickiego, ustanowiono regulaminy pracy i stawki wynagrodzenia, ciągle podnosząc poziom wyszkolenia. Od 8 stycznia 1958 prezesem Koła zostaje Leszek Krzeptowski, który te funkcję sprawował aż 27 lat, do 1985 roku. Dzięki wprowadzonemu funduszowi przewodnickiemu, organizowano wszechstronne dokształcania, wyjazdy rekreacyjne oraz jednolicie ubrano przewodników. Kolejnym prezesem Koła został Jerzy Pokój, który swoim świeżym spojrzeniem, doskonałą intuicją i dyscypliną, doprowadził do rozkwitu jeleniogórskiego przewodnictwa. Kolejnymi prezesami Koła byli Antoni Witczak i Józef Tesznar, ponownie Antoni Witczak, a od 27.03.2000 r. do dziś prezesuje Piotr Gryszel. Mocną strona Koła Przewodnickiego zawsze byli ludzie. Ludzie nieprzeciętni, niezwykli, ludzie wielu talentów, pasjonaci, gawędziarze, satyrycy i poeci. W latach szarego socrealizmu stanowili kolorowy i wesoły element wczasów i wycieczek dla obywateli PRL. Bezsprzecznym, namacalnym sukcesem Koła, po pokonaniu wielu biurokratyczno-formalno-prawnych barier było utworzenie w roku 1985 Symbolicznego Cmentarzyka Ofiar Gór w Kotle Łomniczki. Drugim ważnym i trwałym osiągnięciem Koła Przewodnickiego było zapoczątkowanie w roku 1981 obchodów Święta Przewodnickiego na Śnieżce, obchodzonego corocznie 10 sierpnia. Z czasem do tego święta zaczęli lgnąć wszyscy pracujący i działający w górach ”ludzie gór”. Od czternastu lat jest to święto międzynarodowe polsko-czeskie, które gromadzi także samorządowców, polityków, a nawet prezydentów Czech i Polski oraz hierarchów kościelnych. Dziś korpus jeleniogórskich przewodników sudeckich zrzeszonych w Kole Przewodników Sudeckich PTTK liczy 250 wykwalifikowanych przewodników - ambasadorów Regionu.

"Karkonosze w literaturze, Literaci w Karkonoszach":
Ewa Kiraga-Wójcik wykonywała i wykonuje wiele profesji – nauczycielka, dziennikarka, rzeczniczka prasowa, wykładowczyni w szkole wyższej… Jednakże profesja przewodnicka – Ewa jest od 26 lat przewodniczką sudecką, a od 18 przewodniczką po Pradze czeskiej – najsilniej naznaczyła jej drogę życiową. W swej pracy łączy przewodnictwo z wykształceniem polonistycznym – w 1988 r. uzyskała magisterium w tej dziedzinie na Uniwersytecie Wrocławskim. Owocem takich zainteresowań i pasji jest wykład: „Karkonosze w literaturze, literaci w Karkonoszach”. Podczas spotkania prelegentka postara się przybliżyć publiczności postacie twórców, którzy żyli lub przebywali czasowo w Karkonoszach, a także niektóre teksty o naszych górach. Zarówno przywoływane postacie literatów, jak i utwory naznaczyły na zawsze tutejszy pejzaż kulturowy.