Pełnosprawni niepełnosprawni

- Pierwszy moment był bardzo ciężki, bo ból był tak ogromny, że nie mogłam siedzieć, ani leżeć. Kucałam w dziwnej pozycji. Nikomu tego nie życzę – mówi 56-letnia Hanna. – Pracowałam na kuchni, więc sporo dźwigałam. W pewnym momencie musiałam zrezygnować z pracy, bo po jakimś czasie kręgosłup znowu mi doskwierał. Decyzja była trudna, bo żyć z czegoś trzeba, a na rentę się nie kwalifikowałam. Klasyczny przykład pracownika, który jest zbyt chory, żeby móc podjąć każdą pracę, ale za mało chory, żeby otrzymać jakąkolwiek pomoc. Dodam, że przepracowałam już 30 lat.

Podobne problemy ma wiele innych osób. Zresztą na znanym portalu społecznościowym pojawił się nawet kawał, że dla ZUS człowiek zawsze pozostanie młody, piękny i zdrowy.

- W ręce nie mogę utrzymać nawet długopisu. Obecnie jestem przed operacją , a mimo to nie przyznano mi nawet umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, tylko lekki – mówi 58-letni Jan. – Nie wiem, co zrobię, bo z taką grupą mogą mnie nawet na ochronę nie przyjąć. Lekarze też „rozkładają ręce”.

Wbrew pozorom kłopoty mają nie tylko osoby dojrzałe, czy starsze, ale także młode.

- Żałuję, że się nie ubezpieczyłam, bo miałabym teraz więcej funduszy na utrzymanie siebie i córki. Moje problemy zaczęły się od wypadku w pracy, w którym poważnie uszkodziłam kręgosłup. Długo nie mogłam dojść do siebie. Popadłam też w depresję, bo nie wiedziałam, co zrobię bez pieniędzy. Ostatecznie udało mi się znaleźć zatrudnienie gdzie indziej i jakoś dajemy radę. Na konkretną pomoc państwa liczyć nie mogłam, ale na przyjaciołach się nie zawiodłam - mówi 35-letnia Aneta.