Sandra angażuje się w pomoc innym od zawsze [FOTO]

Sandra, mimo że mieszka w samym centrum Jeleniej Góry, jest uczennicą III klasy Liceum Ogólnokształcącego w Piechowicach. – Wybrałam tę szkołę, bo był tam kierunek ratownictwa medycznego, a ja chciałabym się dostać na medycynę – mówi jeleniogórzanka. – Chcę specjalizować się w ortopedii albo ratownictwie medycznym. Wiem, że są to dla mnie, bo nakierowane są na służbę drugiemu człowiekowi – dodaje.

W pomoc innym Sandra angażuje się od zawsze, ale największy wkład jej pracy na rzecz innych ludzi to ostatnie cztery lata. – Do pomagania i otworzenia się na potrzeby ludzi nakierowała mnie moja wychowawczyni z Gimnazjum nr 1 w Jeleniej Górze Magdalena Smaga, a później Anna Franczak, moja nauczycielka języka angielskiego – przyznaje nasza bohaterka. – Co ciekawe, te działania na rzecz innych poszły w parze z poprawą wyników w nauce. Do gimnazjum przyszłam ze średnią 3,3, a wyszłam z czerwonym paskiem. Teraz jestem stypendystką Prezesa Rady Ministrów – dodaje.

Jeleniogórzanka podkreśla jednak, że wyniki w nauce są dla niej ważne, ale nie najważniejsze.
– Moim mottem życiowym jest hasło „kiedy śpię moja ambicja robi pompki” (śmiech) – mówi Sandra. – To znaczy, że z dnia na dzień mam coraz więcej pomysłów, coraz więcej zadań do zrobienia – wyjaśnia. I są to zadania nakierowane na pomoc potrzebującym. – Dla siebie się uczę i to mi wystarcza, resztę swojego czasu mam dla innych – przyznaje jeleniogórzanka.

Sandra jest obecnie przewodniczącą szkoły i to z jej inicjatywy lub z jej udziałem organizowane są akcje charytatywne w liceum. – Te najważniejsze to: zbiórka świąteczna dla koleżanki ze szkoły z guzem mózgu, zbiórka dla niepełnosprawnego Dominika, któremu w czerwcu zmarła mama, lub dla Radka – ucznia naszej szkoły chorego na białaczkę. Inne to szlachetna paczka dla jednej z rodzin, zbiórka krwi. Mimo że ja nie mogę oddawać krwi, bo mam niedoczynność tarczycy, staram się promować tą ideę – mówi dziewczyna.

Sandra pomaga także wielu starszym osobom w codziennych czynnościach takich, jak np. zrobienie zakupów, jest również wolontariuszką w schronisku dla zwierząt, pomaga w akcjach profilaktycznych, organizowanych przez policję. Podpisała też oświadczenie woli o przekazaniu po swojej śmierci narządów dla innych ludzi.
- Wszystko co robię, traktuję jako obowiązek obywatelski – mówi. – Mam wadę wymowy i chyba swoimi działaniami staram się to nadrabiać (śmiech). Chcę by mnie w ten sposób lepiej rozumiano – podsumowuje Sandra Śmigasiewicz.

Komentarz autorki:
Osoba zgłaszającą Sandrę napisała o niej: „W tej małej, zaledwie 18-letniej dziewczynie jest więcej miłości, współczucia i empatii, niż w połowie znanych mi dorosłych osób. Każdy, kto ją spotka, nie zapomni jej do końca życia. Mimo trudnego początku (Sandra straciła brata, co miało na nią ogromny wpływ) nie poddała się i ciągle prze do przodu. Obrała cel w życiu i ze wszystkich sił stara się do niego dojść. Nie znam innej osoby która zasługiwałaby tak bardzo na tytuł "Zwykłej - Niezwykłej" ja ta mała, szalona, kochana i niezwykła osoba”.
Ja mam nadzieję, że historia Sandry będzie motywacją do otwarcia się na potrzeby drugiego człowieka dla innych młodych ludzi, którzy mają mnóstwo energii i sporo wolnego czasu, a brakuje im czasami tylko pomysłu na spożytkowanie tego.
Angelika Grzywacz - Dudek