To projekt, w którym przyglądam się temu jak wyglądała moja droga emancypacji. Zaczęła się już na studiach. Zaczęłam się rozglądać i opisywać to, co widzę własnymi słowami i obrazami. Moimi przewodniczkami stały się artystki feministyczne. Ich prace wzmacniały moje poczucie bycia defaworyzowaną, tego, że jako kobieta zawsze zaczynam z gorszej pozycji, a tam, gdzie chciałabym dojść właściwie nie ma kobiet, więc brakuje również wzorców jak to zrobić nie naśladując mężczyzn - podkreśla Agata Zbylut.
To również opowieść o tym, co z moją pewnością siebie i poczuciem własnej wartości zrobiło ponad dwadzieścia lat przebywania w rzeczywistości, która jest budowana i oceniana przez mężczyzn i dla mężczyzn. Bycie w świecie, który nie rozumie i nie uwzględnia tego, że bycie kobietą jest sytuacją odrębną, tego że nasze kobiece ciała żyją w ciągłym strachu przed napadem, gwałtem, oceną tego jak wyglądamy, gotujemy itp. Przez wszystkie te lata dawano mi do zrozumienia, że nie jestem u siebie, a mój kobiecy punkt widzenia jest co najwyżej prywatną subiektywną oceną, z którą nie powinnam się obnosić. Prace, które wybrałam na wystawę są częścią procesu, podczas którego nauczyłam się to dostrzegać i nazywać. Analizowałam w nich sytuacje, które wymuszają na mnie podporządkowanie się tzw. normom kulturowym i tego jak się im nie podporządkowywałam, nie raz ponosząc bolesne konsekwencje. Im wyraźniej dostrzegam ten system, tym gorzej się w nim czuję. Tym bardziej chce mi się krzyczeć i płakać z niesprawiedliwości i bezsilności - dodała autorka.
Kuratorką wystawy, którą można oglądać do 27 marca jest Magdalena Komborska-Swacha.
Skomentuj
Komentarze są dostępne dla zalogowanych użytkowników.
Nie ma jeszcze komentarzy.